Kahramanmaraş'a
gelmeden altı yedi sene evvel... ‘‘Yedi Güzel Adam’’ı öğrenmiştim ilk olarak
Maraş'a dair öğreneceğim şeyler arasından. ‘‘Yedi Güzel Adam’’a dair
bildiklerim ise o sıralarda devlet televizyonunda yayımlanan romantik bir
dizide gördüklerimden ibaretti. Şiir okumak, iyi bir hoca olmak, ülke
meselelerine bigâne kalmamak, mertçe bir hayat sürmek, dostlar edinmek ve âşık
olmak falandı o gün diziden nasibime düşenler. Bugün açıp izlediğimde belki çok
da haklı bir şekilde diziye tahammül edemeyip "Şiiri okurken mahv ü
perişan etmişler!" yahut "Aşk denilen şeyi amma da cıvıtmışlar ha!"
diyerek artık pek de şiire ve aşka yaraşır bulmadığım bu diziden, az evvel
zikrettiğim ve bugün hâlâ uğruna yaşanılır bulduğum bazı şeyler öğrenmiştim.
Bu bazı şeylerin
ne olduğuna değinmeden önce sizi hayatımın başka bir anına götüreceğim…
Ben çocukken
bizim mahalledeki cami hocasını, namaz vakitleri haricindeki zamanlarda, evinin
dört köşesi de kitaplarla dolu odasında oturup kitap okuyan ve orada her türden
meseleye kafa patlatan biri olarak tasavvur ederdim. Meğer bizim hoca bu
vakitlerde kitaplara değil; iyi para getiren işlere koştururmuş. Bunu çok
sonraları öğrendim. Öğrendiğimde de hayal kırıklığına uğradım. Hayallerim
kırıldı fakat cami hocalarına dair zihnimde oluşan o ilk safça tasavvur yıkılmadı.
Yaşadığım hayal kırıklığı beni, cami hocalarının okumaz etmez kimseler olduğu
kanaatine ulaştırmadı. Gün geldi ve bizzat kendim cami hocası olup evimin
duvarlarını kitaplarla ördüm ve bu kitaplara kafa yordum. Kitaplara kafa
yorduğumu rahatça söylüyorum; çünkü bunun başlı başına bir övünç vasıtası
olmadığının idrakindeyim. Sadece, cami hocalarının da bir kafası olduğunu
gösterme derdindeyim. Şimdi soracaksınız: "Maraş'a dair söylediklerinle
mahalledeki cami hocasına dair anlattıklarının ne alakası var?" Şöyle ki: Bizzat
tanımadan evvel Maraş’la alakalı bildiğim tek şey ‘‘Yedi Güzel Adam’’a dair
öğrendiklerimden ibaretti. Dizide gösterildiği üzere, yüksek dozda edebiyat
barındıran bir “edebiyat şehri” olarak tahayyül ettiğim Maraş… Allah nasip etti
ve hayatımda yeni bir devreye bu şehre atanarak başladım. Fakat şehri yerinde görüp
bizzat tanıdığımda, tıpkı çocukken mahalledeki cami hocasının kitaplara kafa
yormadığını öğrendiğimde uğradığım hayal kırıklığına benzer bir hayal kırıklığı
yaşadım. Maraş’ta ne ‘‘Yedi Güzel Adam’’a ne de edebiyata dair takip
edebileceğim herhangi bir iz bulabiliyordum.
Sonra birkaç
sene önce İstanbul’da ikamet ederken satın aldığım ‘‘Huzursuzluğun Kitabı’’
isimli kitap da bu durumdan son derece huzursuz olmuş olacak ki bir gün kitabın
sırt kısmı koptu. Kitaplar için bu durum bel fıtığı gibi bir şey olmalı
herhalde. Çünkü kitapcağızın o hâli beni çok müteessir etti. Sahafların mücellitlik
yapabileceklerini ya da bunu yapan birine beni yönlendirebileceklerini düşünerek
Maraş’ın en iyi sahafına gitmeyi kafaya koydum. Kısa bir araştırma neticesinde şehir
merkezine gidip ‘‘Kebikeç Sahaf’’ın kapısından adımımı attım. İsmet Özel’in
kitaplarını ve İstiklal Marşı Derneği’nin afişlerini görür görmez Sahaf Ömer’le
koyu bir sohbete daldım. Kitapları yalnızca kapağının güzelliğine göre seçen
bir arkadaşımın da yanımda olmasına rağmen, Ömer’le ayaküstü yaptığımız sohbeti
bitirdiğimizde sadece birkaç dakika gibi gelen iki saat geçmişti. Huzursuz bir
kitap vasıtasıyla tanıştığım Ömer ve Ömer’in dernekten arkadaşlarıyla daha
sonra sık sık görüşecektik artık…
Galiba biz günümüz
insanları bu devirde eskilerin sahip olduğu hiçbir şeye sahip olamayacağımıza inanmışız.
Sanki Allah eskileri maddeten bitirip manen kayırırken, bizi de maddeten
kayırıp manen bitirmiş gibi bir inancımız var. Halbuki İslam bize Allah’ın
insan toplulukları arasında adaleti gözeteceğini öğretmiştir. Bu adalet
sayesinde eskilerin sahip olduğu şeylere sahip olma imkanını da elde etmişizdir.
Bütün bu
anlattıklarımı ‘‘Ameller niyetlere göredir’’ hadisine vasıl olmak için anlattım.
Maraş’a gelmeden seneler önce bir televizyon dizisinin tesiriyle Maraş’a dair görünürde
şuursuzca oluşmuş o idealleştirilmiş Maraş tasavvuru, orada ikamet ettiğim ilk
sıralarda bozulmuştu. Daha sonra ‘‘Kebikeç Sahaf’’ vesilesiyle tanıştığım
bugünün Hırgür Atölye ekibi sayesinde ise bozguna uğramış bu tasavvurumun
yerine, ilkinden daha güzel, yeni bir Maraş tasavvuru yerleşti. Belki kendimin
bile farkında olmadığı niyetimin neticesi böylelikle karşıma çıktı. Maraş’ta
bulduklarım artık ‘‘Yedi Güzel Adam’’ dizisinde anlatılanlardan ve oradan
esinlenerek kurduğum gizli hayallerimden çok daha fazlasıydı. Hırgür Atölye
yazarlarının ‘‘Yedi Güzel Adam’’dan eksik kalır yanları neydi ki? Bu cümleyi
işiten birçoğu ‘‘Sen de amma abarttın ha! Siz kimsiniz onlar kim!’’ diyebilir. Varsın
böyle densin… Biz sık sık bir araya geliyoruz. Şiiri ve şairleri okuyup
edebiyattan dem vuruyoruz. Devlet kurup devlet yıkmadan millî meselelerimizden söz
ediyoruz. Rasûl-ü Ekrem (s.a.v.)’in hadislerini birbirimizle paylaşıp dinde
anlayış sahibi olmanın yollarını arıyoruz. Bu devirde kaç insan birbirini
ciddiye alıyor ki?
Güzel olan ne
varsa hepsinin geçmişte kaldığını düşünmüyor ve modern dönemde yaşıyor olmakla elimizden
bütün imkanların alındığına da inanmıyorum. Modern dünya eğer bizden bir şeyler
götürdüyse, bunların arasından en çok umudumuzu/imanımızı alıp götürmüştür.
Allah’tan umudu olmayanın umudu; gelip geçici zevklere, dünyevi kazançlara,
siyasetçilerin vaatlerine ve düşmanının insafına bağlanır. Dünyanın müminin
zindanı, kâfirin cenneti olduğu şuuru ise umudumuzu Allah’a ve ahirete bağlar.
Burada yeis Allah’a müteveccih değildir. Yeis, surat asma hakkımızı kendilerine
gösterdiğimiz kimseleredir. Niyetimizle umudumuz arasında bir bağ olduğunu,
devrin bize esas kaybettirdiğinin başka şeyler değil; imanımız olduğunu, neye
niyet edersek karşımıza muhakkak o niyete göre bir şeyler çıkacağını
unutmamamız lazım.
Muhammed Said ÖZTÜRK
Yorum Gönder