“Almanya’da sağcı solcu, herşey
olunabilir, fakat “Almanya haini” olunamaz. Bu yasayla halledilmiş bir mesele
değil. Almanya’da bütün ekstrem siyasî görüşler çok net bir şekilde Almanya’nın
çıkarında birleşirler. Bu yüzden de belli karar alma odaklarını, o belli fakat
gizli başı [Führer Prinzip] koruyarak toplumlarını silik bir duruma düşürmekten
koruyabilmişler; bugün iki savaş kaybetmiş olan Almanya’yı hâlâ hesaba
katılması, hem de dikkatle hesaba katılması gereken bir ülke durumuna
getirebilmişlerdir.” (Kalın Türk s. 56, TİYO 2019, 16. Baskı)
İsmet Özel 1993 yılında İzmir’de bir konuşma yapar. Konuşmanın başlığı Medeniyetler Çatışması Üzerine’dir. Bu konuşma, bir önsöz eklenerek 2006 yılında Kalın Türk adıyla ince bir kitapçık hâlinde yayımlanır. Önsöz, notlar ve konuşmanın metni ile birlikte kitabın metni elli sayfayı geçmez. (Son baskıda katmer ve ilâve ile inceliğini muhafaza eden kitap iki yüz sayfaya yaklaşmıştır.)
Vedat Günyol’un 1975’te İsmet Özel hakkında, şairin sosyalistliği bırakıp Müslüman olması üzerine Cumhuriyet gazetesinde “Parlak geleceğini tepip seccadelere kapanarak” ifadesini kullandığını şairle yapılan bir söyleşiden (İncelmiş Türkler Çıt Diye Kırılıyor) biliyoruz. Parlak geleceğini hiç düşünmeyen şair, Müslüman olmakla kifâyet etmemiş daha sonraki yıllar da “Türk” demeye başlamış. Hem de Türklüğe “kalınlık” sıfatını yükleyerek “kalın Türk” demeye başlamış.
Bahsi geçen söyleşide kitabının Şu Çılgın Türkler kitabıyla bir alâkasının olduğunu da öğreniyoruz: “Şu Çılgın Türkler, İstiklâl Harbi’nin de, Cumhuriyet rejiminin de saptırılmış bir yorumunu sunuyor. Benim incecik kitabım bu yorumu itlâf eden bir pozisyondadır. 23 Nisan 1920, 30 Ağustos 1922, 29 Ekim 1923; bunlar birbirini mantık sırasıyla takip eden olaylar değildir. Bunu, Türkiye’de yaşayan, birazcık kafası çalışan herkesin anlaması lâzım. Bunlar bağımsız, mahiyetleri birbiriyle alâkalı olmayan üç olaydır. Eğer bunların mahiyetini yüksek düzeyde bir senteze kavuşturmak istiyorsak, bu sentez asla Şu Çılgın Türkler kitabının sentezi değildir. TBMM’nin açılması, 30 Ağustos Zaferi ve Cumhuriyetin ilânı. Bunların mânâlarının da keşfedilmesi gerekir. Reddedilmelerinden bahsetmiyorum. Tam tersine, bunlar müspet aşamalar olarak, birer kazanım olarak tekrar keşfedilmeli. Şu Çılgın Türkler’in yorumu, bu keşfi engelliyor.”*
Türkiye’de 27 Mayıs 1960 darbesinden sonra başlayan yeni dönem, İsmet Özel’in gençlik yıllarına rastlayan dönemdir. Yani arayışlarının dönemidir: “Bir öğrenme, tanışma dönemi bu. Varoluşçuluk, Marksizm, Psikanaliz, Sürrealizm 60’lı yılların başlarından itibaren çok sayıda insanın ilgisini çeken konular haline geliyor. Kitap yayınında bir önceki döneme oranla göze görünür bir artış var. Belki de ben öyle algılıyorum. Çünkü yaşım gereği benim dünyaya merakla, heyecanla, hevesle baktığım günler bunlar. Ama hayır, Türkiye’de bilgilenmeye duyulan ilginin 60’yıllar dünyasının havasıyla da bağlantısı var. Bütün dünyada cesur arayışların tezahürleri farkediliyor.“ (s. 38)
„Bir kapı açıldı Türkiye’de ve Türkiye’ye, ne var ki hiç kimse başka bazı kapıların sımsıkı kapalı tutulduğunu ve o kapıların kapalı tutulaması için bir tek kapının özellikle açık tutulduğunu düşünmedi. Açık kapı, sözümona “sol”a açık kapıydı. Nasıl bir sol? Güdük kalkınma ideolojisinin yedeğinde, hiç bir tarihî birikimi esas almaya yönelmemiş ve Batı aydınlanmasının temel taşlarından nasibini almamış bir sol.“ (s.39)
„Pozitivist ön yargılarla yüklü bir eğitimin ürünü olan bir kafa yapısıyla, 60’lı yılların başlarında bir gencin sosyalizan düşüncelere meyletmesi kadar olağan bir şey düşünülemezdi.“ (s.40)
Her ne kadar adına sosyalizm desek ve görüntüsünü modernlikle bezesek bile o günlerde ben yaşlardaki gençlerin temel eğilimleri yurtsever, memleketçi ve giderek milliyetçi bir karakter sahibiydi.” (s.41) **
İşte şairin siyasî tavrı sözkonusu olduğunda gençlik döneminden itibaren başlayan ve hiç değişmeyecek olan karakteri yurtsever, memleketçi, milliyetçi olmasıdır. Önce sosyalisttir, çünkü o gençlik döneminde ülkesinin önünü açacak hareketin sosyalistlikten geçeceğine kanaât getirmiştir.
70’li yıllara gelindiğinde ise arayışını/uyanıklığını hiçbir zaman yitirmeyen şairin ülkenin önünü açacak asıl hareketin sosyalistlikten değil de –çünkü bu hareketin içi 12 Mart 1970 müdahalesiyle de boşaltılmıştır- ancak İslâm’la mümkün olacağını anladığında ise bu topraklara gürlük veren şeyin asıl kaynağını; kendini de, milletini de yaşatacak cevheri de: şah damarı da bulmuş olur.
“Şiir ve siyaset, bana verilen tekinlikti.” diyen şairin bugüne varıncaya değin “şiirin ve siyasî bağlanmanın birbirine geçtiği bölgeler”inin neleri ihtiva ettiği üstüne düşünecek olursak: şairimizin bütün çaba ve özverisinin: kendi öz toprağından dirilmektir demekten tereddüt etmeyiz. Çünkü kendi öz toprağı “vatan” toprağıdır. O toprakta dil vardır, kültür vardır, tarih vardır. O toprağın dili Yunus’la hayat bulmuş, İslâm’la tarih sahnesine çıkmış, gazîlikle palazlanmıştır. Öyleyse bu toprakların şairi de; dilindeki kaynağın, kültüründeki cengaverliğin, tarihindeki çıkışın vücûdu olursa öz toprağında yaşayan milletinin üzerinde oynanan oyunlara karşı, sesini yükseltecek, iç ve dış düşmanlara karşı mukâvemet gösterecektir.
Bu cümlelerin buraya getirdiği bilinçle biz asıl incecik kitabımızın tarif ettiği Kalın Türk’ün kafa kâğıdını çıkarmak için çaba sarf ettik: ŞAİR önceden nasılsa şimdi de öyledir. Her zaman sabit kademdir. Her zaman meydanın tam ortasındadır. Eğip bükmeden kavganın tam göbeğinde konuşmaktadır. Şair Sosyalistken de Müslümanlığını ilân ederken de fikri, zikri hep Türkiye’dir.
O
hep “ülke”sinde yaşar. Ülkesini hiç terk etmez. „Uzun yola“ da çıksa gönlünde
ülkesi vardır. Bu yüzden ülkesini yaşatan değerlerin sözcülüğünü değersiz
kimselere bırakmaz. Hasmın düzanbazlıklarına karşı ne zaman ne söyleyeceğini ne
şekilde nasıl bir edâyla söyleyeceğini gerekirse bütün yeteneklerini
kullanarak, ama kendini harcatmayarak -hep’e dikkat kesildiğinden-, ama
hiç teslimiyetçi olmadan, eğilmeden bükülmeden doğru bildiğini söylemekten
perva etmez... Birilerinin ezberlerini bozar, alışkanlıklarını yıkar. Taşlaşmış
kafaları kırar. Hesapları alt üst eder. Uyumaya bayılanları tokatlar.
Uyumcuları uyutmaz. Akı ak, karayı kara gösterir. Fark ettirir. Taraf tutturur.
Renksizi yanına yaklaştırmaz. Tatlı su balığını Akdeniz’de boğar. Hiç akla
gelmeyeni aklettirir. Modernistlerin de gelenekçilerin de balonlarını patlatır.
Doğucuları da Batıcıları da iğneler. Doğuyu da batıyı da onlara öğretir.
Yabancıdır. Barbardır. Modern değildir. Ama kesinlikle çılgın değildir. Tanyerlerinin
sulbünden gelmektedir. Kafirle çatışmayı göze alır. Son Tüten Ocaktır. Tek Dişi
Kalmış Emperyalizm’e karşı keskin bir zülfikardır. Sevgilisi hayattır. Zorbaya,
zalime karşı müntekimdir. Dağlara yaslanır. Biraz Kürt, biraz köylüdür.
Halktır. Mazottur. Hınçtır. Köroğlu’dur. Battal Gazi’dir. Merd-i meydandır.
Celladına gülümser. Silahlardan, atom bombasından, atomu parçalayandan, koyun
kopyalayandan, bankalardan, kredi kartlarından, serbest piyasadan,
üretim-tükemi gâye yapandan, doymayan gözden, reklamlardan, vitrinlerden,
plajlardan, turizmden.. Ve Keynes’den nefret eder. Hayaları burulmuş
kapitalizmin en büyük düşmanıdır. Yunus’tur. Kovanını yağmalattırır. Nef’i’dir.
Sultan IV.Murad dahi olsa sözünü sakınmaz. Fikret’tir. İstanbul lanetli sis
altındayken, en gözü kara: Ankara olur. Kuvây-ı Millî olur. Şuursuz şairlere
meydanı bırakmaz. Kükreyebilecekleri aslanlaştırır. Demokratlara karşı Sokrat
olur. Gündemde kalmayı, yumruğunu vurmayı, hayret uyandırmayı, okunmayı,
konuşulmayı hep başarır. Pes etmez. Pes ettirir. Yıldızlara bakar, faka basmaz.
Aya, güneşe bakar amma mevsimlere aldanmaz. İbrahimîdir. Elinden teber düşmez.
Büyük putu yıkacağı zamanı sabırla bekler. Çocuktur. Kuyudur. Zindandır.
Yusuf’tur. Bir Yusuf Masalı’dır. Uyanıkken dahi rüya görür. Şiirdir. Şairdir.
Rüyaları tâbir eder. Geleceğimizi düşünür. Bizim için endişelenir. Muhanete
muhtaç etmez. Bünyaminlerden toplum yapar. Kanlı gömleğini yalnız Yakuplara
yollar. Gâvurluğun önünde diz çökeceği, gâvura sözünün geçeceği zamanları sabırla ve bilgelikle bekler. İşte onun adı budur: Kalın Türk!..
*TİYO
2023, Toparlanın Gitmiyoruz II s.471
**Sayfa
numaraları verilen yerler şairin Waldo Sen Neden Burada Değilsin (TİYO 2014) kitabından.
Bünyamin ÖZDEMIR

Yorum Gönder